Η ποιμαντική μέριμνα του Γέροντος Γεωργίου Γρηγοριάτη για τους αρρώστους από τα ναρκωτικά

Ο μακαριστός Γέροντάς μας Αρχιμανδρίτης Γεώργιος ασχολήθηκε με την νεολαία από τά νεανικά του χρόνια. Είχε πρωτοφανή επιτυχία στον κατηχητικό χώρο από τότε. Όμως, άρχισε να ασχολείται ειδικά με την αποτοξίνωση από τά ναρκωτικά ορισμένων, κυρίως νέων ανθρώπων, από το 1986, μέχρι το 2014, οπότε έκοιμήθη εν Κυρίω, Κυριακή της Πεντηκοστής. Αιτία για να ασχοληθεί ο Γέροντας π. Γεώργιος με τα νεαρά αυτά παιδιά ήταν η προτροπή του Αγίου Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτη να μεριμνήσει ό Γέροντας Γεώργιος ποιμαντικώς για τούς νέους αυτούς, διότι ό Άγιος Γέροντας Παΐσιος δεν είχε το χρόνο, ούτε τά μέσα, ούτε τον χώρο, προς τον σκοπό αυτό.

Ό Άγιος Γέροντας Παΐσιος ειδοποίησε και μερικά άλλα 'Αγιορειτικά Μοναστήρια να πράξουν το ίδιο, γεγονός πού έγινε πραγματικότητα από το 1986 μέχρι το 2014.

Οι βασικές αρχές της ποιμαντικής πού εφάρμοσε ο μ. Γέροντας Γεώργιος για να επιτύχει, όσον το δυνατόν καλύτερα, την αποτοξίνωση τών νεαρών αυτών, ήταν οι εξής:

α) Το πρόγραμμα άρχιζε «στεγνό», όπως λέγεται. Δηλαδή να περάσει την πρώτη του εβδομάδα ό νέος, χωρίς να παίρνει ναρκωτικά, ή υποκατάστατα, (άλλα χάπια ή και μεθανόνη). Τά περισσότερα παιδιά από αυτά δυσκολεύονταν να κοιμηθούν, είχαν πονοκεφάλους, έκαναν στην αρχή εμετούς κλπ. Μετά όμως ισορροπούσαν. Αυτό το «στεγνό» πρόγραμμα έχει οδύνες, βέβαια, για τά παιδιά, αλλά είναι πιο σίγουρο και πιο αποτελεσματικό.

β) Να αρχίσουν σιγά - σιγά πνευματική, ασκητική και λειτουργική ζωή. Δηλαδή, τά παιδιά να παρακολουθούν τουλάχιστον την καθημερινή θεία Λειτουργία, τον εσπερινό, την διατροφή της καθημερινής Τράπεζας (φαγητό αρτύσιμο ή νηστίσιμο, πού έχουν οι πατέρες και οι προσκυνητές), να νηστεύουν σωματικώς και πνευματικώς, να μην καπνίζουν «χόρτο», ηρωίνη και κοκαΐνη, να μην πίνουν κρασί, τσίπουρο (ζιβανία) και γενικώς αλκοολούχα ποτά, να εξομολογούνται και να κοινωνούν τά Τίμια Δώρα συχνά και να μάθουν, αν θέλουν, Βυζαντινή Μουσική, ιδίως την Παράκληση της Παναγίας, της Αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας (γιορτάζει στις 29 Οκτωβρίου) και τούς Χαιρετισμούς της Παναγίας.

γ) Να εργάζονται και σωματικώς έξι η το πολύ οκτώ ώρες, σε ορισμένα διακονήματα, στην αρχή άμισθί και μετά από έξι μήνες να πληρώνονται, όπως οι άλλοι εργάτες της Μονής.

δ) Να συγκεντρώνονται στο μεγάλο δωμάτιο, δίπλα στο παρεκκλήσι του Αγίου Μόδεστου και να συζητούν πνευματικώς μέ κάποιον ιερομόναχο, εξομολόγο, για διάφορα θέματα πού τούς απασχολούν.

Πάντως, για ένα διάστημα, από το 1986 - 2006, ασχολήθηκα και εγώ μέ την κατήχηση τών παιδιών αυτών. Από τις 11.00-13.00 (ώρες), σχεδόν κάθε μέρα, διάβαζα διάφορα άρθρα και κείμενα τού μ. Γέροντος Γεωργίου και τού Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου. Μετά είχαμε συζήτηση, κέρασμα γλυκών και χυμών και μετά διαβάζαμε από τά άκόλουθα δύο βιβλία: Αγίου Παϊσίου Αγιορείτη, «Χαριτωμένες διδαχές» και Πέτρου Μπότση, «Ανέκδοτα από τον εκκλησιαστικό χώρο», όχι ανήθικα αστεία.

Αυτά είχαμε να πούμε, όσον αφορά τις αρχές και προϋποθέσεις, για να επιτύχουμε την αποτοξίνωση από τά ναρκωτικά.

Βέβαια, όσο μάς ήταν δυνατόν, προσπαθούσαμε να σεβόμαστε την ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπεια και το πνευματικό επίπεδο τού κάθε ενός από τά παιδιά. Διότι τούς απαγορεύαμε να παίρνουν μερικές ουσίες, αλλά ήσαν ελεύθεροι να μείνουν, ή να φύγουν, αν θέλουν.

Φιλοξενήσαμε από το 1986 - 2014 πάνω από πεντακόσια παιδιά, κατά περιόδους. Πολλά από τά παιδιά αυτά μάς έλεγαν ότι δοκίμασαν να αποτοξινωθούν και σε κρατικά και σε ιδιωτικά κέντρα αποτοξινώσεως. Εκεί οι ψυχολόγοι και οι υπεύθυνοι τού προγράμματος τούς έλεγαν ότι ή ψυχή πεθαίνει μέ το σώμα, οι θρησκείες δεν βοηθούν καθόλου για να αποτοξινωθείτε, οι παπάδες (ιερείς) θέλουν να εκμεταλλεύονται χρηματικώς και σωματικώς τούς ανθρώπους κτλ. Όμως διαπιστώσαμε ότι τά κρατικά και ιδιωτικά ιδρύματα αποτοξινώσεως έχουν 3-4% επιτυχία, ενώ το πρόγραμμα αποτοξινώσεως τών Αγιορείτικων Μοναστηριών, έχει επιτυχία 30-35% και αυτά γιατί συμβαίνει; Διότι ή αποτοξίνωση από τά ναρκωτικά, γίνεται από την άκτιστη θεία χάρη της Αγίας Τριάδος, πού χορηγείται μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Είναι πολύ δύσκολο να γράψουμε σε ένα σύντομο άρθρο τις εν Χριστώ εμπειρίες, τόσο τις δικές μας, όσο και τών παιδιών αυτών. Θα αναφέρουμε όμως μία περίπτωση, για να γίνει αντιληπτός ό πνευματικός αγώνας τού μακαριστού Γέροντός μας π. Γεωργίου, για να βοηθήσει τά παιδιά αυτά να αποτοξινωθούν από τά ναρκωτικά:

Το καλό τέλος του υποτακτικού

Ο γέρων Χατζη-Γεώργιος διηγήθηκε στον Ρώσσον Αρχιμανδρίτη και Πνευματικό παπα-Μακάριο την κοίμηση ενός μαθητού του, του πατρός Γαβριήλ, και τις επιθανάτιες οπτασίες που είδε εκείνος ως εξής: "Τις προάλλες εκοιμήθη ο αδελφός μας μεγαλόσχημος μοναχός Γαβριήλ, ο οποίος ήταν 26 χρονών.

Πριν κοιμηθεί, ήταν άρρωστος μόνο δύο εβδομάδες. Τρεις μέρες πριν από την κοίμησή του είδε το εξής όραμα. Του παρουσιάστηκαν τέσσερις νέοι, που φορούσαν διακονικά στιχάρια και ήταν περιζωσμένοι με οράρια. Αυτοί οι νέοι τον προσκαλούσαν να πάει μαζί τους ταξίδι. Τους απάντησε:
- Παρ' ότι θα με ευχαριστούσε πολύ να ταξιδέψω μαζί σας, όπου και αν πάτε, χωρίς ευλογία του Γέροντά μου, δεν τολμώ να κάνω ούτε ένα βήμα έξω απ' αυτό το κελί. Περιμένετε λίγο μέχρι να ζητήσω την ευλογία του. Εκείνοι συμφώνησαν να περιμένουν. Ο π. Γαβριήλ κάλεσε εμένα και μου είπε:

   - Πάτερ, να, ήρθανε να με πάρουν τέσσερις νεαροί διάκοι ντυμένοι με ιερά άμφια. Με καλούν να πάω κάπου μαζί τους. Δωσ' μου την ευλογία σου να πάω μαζί τους. Βλέπω ότι είναι πολύ καλοί άνθρωποι, ότι με αγάπησαν και θέλουν να με πάρουν εκεί όπου μένουν οι ίδιοι.
Όπου και να με πάνε, μαζί τους παντού θα αναπαύομαι. Λοιπόν σε παρακαλώ, Πάτερ, άφησέ με να φύγω μαζί τους γρήγορα. Αφού τα άκουσα αυτά σκέφθηκα, μήπως παραληρεί ο π. Γαβριήλ λόγω της σοβαρής του ασθένειας ή μήπως βρίσκεται σε δαιμονική πλάνη. Γι' αυτό του είπα:

   - Κάνε το Σταυρό σου, πες την ευχή του Ιησού, και πες σ' αυτούς που ήρθαν να σε πάρουν:
   - Δεν μπορώ να έρθω μαζί σας, δε μ' αφήνει ο Γέροντας, επειδή δεν ξέρουμε ούτε αυτός ούτε εγώ τι άνθρωποι είσαστε. Αυτά που του είπα να κάνει τα έκανε αμέσως, μπροστά μου. Αλλά οι εμφανισθέντες νέοι του είπαν:

   - Σου δίνουμε τρεις μέρες προθεσμία ακόμη, στις οποίες μπορείς να σκεφθείς καλά-καλά και να προετοιμασθείς να φύγεις μαζί μας. Μετά από τρεις μέρες θα' ρθούμε να σε πάρουμε οπωσδήποτε. Και ύστερα έγιναν άφαντοι.

Ο ασθενής, αφού μου μετέφερε αυτά, ήταν πολύ χαρούμενος και ήσυχος, λες και τελείως ανάρρωσε. Και όμως παρ' όλη αυτήν την αλλαγή προαισθανόμουν ότι δε θα ζήσει πολύ και γι' αυτό συνέστησα στον ιερομόναχό μου να του κάνει το Μυστήριον του Αγίου Ευχελαίου και καθημερινά να τον κοινωνάει, αφού και ο ίδιος ο ασθενής, βέβαια, το ήθελε.
Την τρίτη ημέρα μετά από την εμφάνιση των νέων ο ασθενής άρχισε γρήγορα να εξασθενεί σωματικά, ενώ το πνεύμα του ήταν ήσυχο, όπως και πριν.

Δεν έχασε τις αισθήσεις του μέχρι και της τελευταίας αναπνοής. Μία ώρα πριν από την κοίμησή του ένας παρευρισκόμενος αδελφός, ο οποίος μένει κοντά μας σ' ένα ερημητήριο, ζήτησε από τον ασθενή να του αφήσει ως ευλογία κάτι από τα προσωπικά του πράγματα. Ο ασθενής με σταθερή φωνή απήντησε:
   - Μα, τι να σου δώσω; Αφού ξέρεις ότι δεν έχω τίποτε δικό μου. Να, άμα θέλεις πάρε από εκείνη τη γωνία καμιά από τις πέντε πετρούλες, τις οποίες εναλλάξ κρατούσα στο στόμα μου για να μην αργολογώ. Αλλά ένας άλλος αδελφός, που ήταν κοντά, του είπε:
   - Μα, ούτε οι πέτρες είναι δικές σου, είναι του Θεού και δεν μπορείς να τις δώσεις σε κανένα χωρίς την ευλογία του Γέροντά μας.

   - Τότε συγχωρήστε με για το θέλημά μου, είπε ο ασθενής. Μετά άρχισε να αναπνέει πιο συχνά και πιο βαριά από πριν και να κοιτάζει δεξιά-αριστερά. Εκείνη την ώρα τον κοιτούσα προσεκτικά και είδα ότι χαμογελάει. Μετά όλοι μας ακούσαμε πως είπε:
   - Να, ήρθαν να με πάρουν εκείνοι οι τέσσερις διάκονοι και μαζί τους ακόμη ένας άλλος καινούριος διάκος. Γι' αυτό τώρα να με συγχωρήσεις, πάτερ, και να μου δώσεις την ευλογία να πάω μαζί τους.

   - Ο ίδιος ο Θεός να σε ευλογήσει, τέκνον, να μετοικήσεις εις την αιώνια ζωή, να πας και να προσεύχεσαι εκεί στην Αγία Τριάδα για μας τους αμαρτωλούς, του απήντησα. Αμέσως μετά, χωρίς να προφέρει λέξη, ήσυχα και ειρηνικά απεδήμησε προς τον Κύριον.
   Ο μακαριστός π. Γαβριήλ ήλθε στο Κελί μας, όταν ήταν 16 χρονών, και εκοιμήθη εν Κυρίω στον εικοστό έκτο χρόνο της ζωής του. Όλα τα χρόνια που έζησε μαζί μας ήταν πολύ πράος και υπάκουος, είχε αγάπη σε όλους και τον αγαπούσαν όλοι. Ο Θεός να τον αξιώσει της Βασιλείας των ουρανών.

*Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση
Εκδόσεις
Ιερόν Ησυχαστήριον
"Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος"
σελ. 333-336

Χριστός και Ευρώπη. Ένας δραματικός διάλογος

Αγίου Νικολάου Επίσκοπου Αχρίδος και Ζίτσης (†1956), διά τού Αρχιμανδρίτου Ιουστίνου Πόποβιτς (†1979)

Ο Χριστός ρωτά με λύπη:

Πώς μπορείτε εσείς οι άνθρωποι να ζείτε μόνο με τα ιμπεριαλιστικά, υλικά συμφέροντα, δηλαδή με την ζωώδη μόνο επιθυμία για την σωματική τροφή; Εγώ ήθελα να σας κάμω Θεούς και υιούς Θεού και σεις φεύγετε και επιδιώκετε να εξισωθείτε με τα υποζύγια.

Σ' αυτό απαντά η Ευρώπη:

Εσύ είσαι καθυστερημένος. Στην θέση του Ευαγγελίου σου βρήκαμε την βιολογία και την ζωολογία. Τώρα γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε δικοί σου απόγονοι και του ουρανίου πατέρα σου, αλλά απόγονοι των ουραγκοτάγκων και των γοριλών, δηλαδή του πιθήκου. Εμείς τώρα τελειοποιούμαστε για να γίνουμε θεοί. Γιατί δεν παραδεχόμαστε άλλους θεούς εκτός από εμάς.

Σ' αυτό ο Χριστός λέγει:

Εσείς είσθε περισσότερο σκληροτράχηλοι από τους αρχαίους Εβραίους. Εγώ σας σήκωσα από το σκοτάδι της βαρβαρότητας στο ουράνιο φως, και σεις πηγαίνετε πάλι πίσω στο σκοτάδι, όπως το βουβάλι ατή λάσπη. Εγώ έχυσα το αίμα μου για χάρη σας. Εγώ σας έδειξα την αγάπη μου, όταν όλοι οι Άγγελοι μου απέστρεφαν τα πρόσωπα τους μη μπορώντας να υποφέρουν την δυσωδία σας, δυσωδία του Άδη. Όταν λοιπόν εσείς ήσασταν σκοτάδι και δυσωδία, ήμουν ό μόνος πού στάθηκα να σας καθαρίσω και να σας φωτίσω. Να μην είσθε λοιπόν τώρα άπιστοι, γιατί θα επιστρέψετε πάλι σ' εκείνον τον ανυπόφορο ζόφο και τη δυσωδία.

Σ' αυτό η Ευρώπη φωνάζει περιπαικτικά:

Φύγε από μας. Δεν σε αναγνωρίζουμε. Εμείς ακολουθούμε την ελληνική φιλοσοφία και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και την κουλτούρα, θέλουμε ελευθερία. Εμείς έχουμε τα πανεπιστήμια. Η επιστήμη είναι το οδηγητικό μας αστέρι. Το σύνθημα μας είναι: ελευθερία, αδελφοσύνη, ισότητα. Ο νους μας είναι ό θεός των θεών. Εσύ είσαι Ασιάτης. Εμείς σε αρνούμαστε. Εσύ είσαι μόνο ένας παλαιός μύθος των γιαγιάδων και των παππούδων μας.

.

Τότε ο Χριστός με δάκρυα στα ματιά Του λέγει:

Ιδού εγώ φεύγω, αλλά εσείς θα δείτε. Αφήσατε την οδό του Θεού και ακολουθήσατε την σατανική οδό. Η ευλογία και ή ευτυχία αφαιρέθηκαν από σας. Στο χέρι μου βρίσκεται η ζωή σας, γιατί εγώ σταυρώθηκα για σας. Παρά ταύτα δεν θα σας τιμωρήσω εγώ, αλλά οι αμαρτίες σας και η αποστασία σας από έμενα τον Σωτήρα σας. Εγώ φανέρωσα την αγάπη του Πατέρα μου προς όλους τους ανθρώπους και ήθελα με αγάπη να σας σώσω όλους.

http://www.pigizois.net - http://agioritikesmnimes.blogspot.gr

Ο Πνευματικός προηγούμενος Νεόφυτος (†1872)

Ὁ π. Νεόφυτος ἦταν Ἕλληνας καὶ ἔφθασε στὸ Ἅγιον Ὄρος τὸ 1809, σὲ ἡλικία 37 ἐτῶν. 

Ἔζησε στὴν Μονὴ Ἐσφιγμένου τὰ 10 πρῶτα χρόνια· ἐπειδὴ ὅμως ἐπιθυμοῦσε τὴν ἡσυχία, ἀπεσύρθη στὴν ἔρημο κάτω ἀπὸ τὸν Ἄθωνα, ὅπου ἔζησε ἄλλα 20. 

Κατ’ ἀρχάς, εἶχε τὴν γνώμη ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ ζήσει στὴν κορυφὴ τοῦ Ὄρους, ἀλλὰ δὲν ἄντεξε τὴν ἀγριότητα τοῦ χειμῶνος. Κατέβηκε λοιπὸν λίγο χαμηλότερα, περιπλανήθηκε σὲ σπηλιὲς καὶ ἐγκαταστάθηκε ἐπὶ μία δεκαετία στὸ Κελλὶ τῶν Ἀρχαγγέλων, στὴν Σκήτη τῆς Μικρᾶς Ἁγίας Ἄννης.

Σ’ αὐτὸν τὸν τόπο ἦταν εὐχαριστημένος, διότι τρεφόταν μὲ τοὺς πνευματικοὺς καρποὺς τῆς μοναχικῆς ἡσυχίας.

Τότε παρεκάλεσαν τὸν π. Νεόφυτο νὰ γίνει ἡγούμενος τῆς Μονῆς Γρηγορίου, τὴν ὁποία διοίκησε ἐπὶ 10 ἔτη. Ἔπρεπε ὅμως νὰ βγαίνει στὸν κόσμο γιὰ διάφορες μοναστηριακὲς ὑποθέσεις, καὶ δημιουργήθηκαν κάποιες προστιβὲς μὲ τὴν ἀδελφότητα· αὐτὰ τὸν ὡδήγησαν στὸ νὰ ἐγκαταλείψει τὴν ἡγουμενία.

Μετὰ τὴν ἀναχώρησή του ἀπὸ τὴν Μονὴ Γρηγορίου εἶχε ἀρκετὰ πράγματα στὸ Κελλί· μία φορὰ ὅμως πῆγε στὸ Κυριακὸ γιὰ ἀγρυπνία, καὶ κάποιος λαϊκὸς τοῦ τὰ ἔκλεψε ὅλα. Ἔτσι, ἀναγκάσθηκε νὰ στείλει τὸν ὑποτακτικό του Ματθαῖο νὰ ζητήσει ἐλεημοσύνη στὰ Μοναστήρια. Ἔκτοτε ζοῦσε μὲ μεγάλη πτωχεία καὶ μερικὲς φορὲς ἔλεγε:

-Ἡ ζωὴ στὴν ἔρημο δὲν εἶναι χωρὶς ἐλλείψεις καὶ στερήσεις!

***

Κάποτε τὸν ῥώτησαν γιατί ἔεφυγε ἀπὸ τὴν Μονὴ Ἐσφιγμένου.

-Ἔφυγα, εἶπε, διότι μὲ ἔστελναν γιὰ κάποιο διακόνημα στὸν κόσμο, καὶ αἰσθάνθηκα ὅτι δὲν θὰ τὸ διεκπεραιώσω χωρὶς νὰ ζημιωθῶ. Ἂν δὲν εἶχε συμβῆ αὐτό, θὰ ζοῦσε μέχρι σήμερα στὸ Κοινόβιο. Ἐκεῖ εἶναι καλὰ καὶ ὁ ἀγῶνας εἶναι μικρότερος, ἐνῶ στὴν ἔρημο πρέπει νὰ παλεύω μὲ τοὺς ὀργισμένους δαίμονες!

***

Μεταξὺ τῶν ἄλλων ὁ π. Νεόφυτος ἔλεγε:

-Ἀπὸ τὴν νεότητά μου ἐπιθυμοῦσα τὸν ἐρημιτικὸ βίο και ἡ ἐπιθυμία μου προχωροῦσε πρὸς τὴν πραγματοποίησή της. Ἀπομακρύνθηκα καὶ πάλι στὴν Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννης, ὅπου ἔζησα 6 ἔτη, αἰσθάνθηκα ὅμως ὅτι οἱ σωματικές μου δυνάμεις δὲν ἀνταποκρίνονται πλέον στὴν πνευματική μου ἐπιθυμία. Δυσκολευόμουν νὰ συνεχίσω τὴν ζωή μου ἐκεῖ, ἐπειδὴ ἀπὸ τὴν παραλία ἔπρεπε νὰ μεταφέρονται ὅλα τὰ ἀπαραίτητα στοὺς ὤμους· γι’ αὐτὸ ἦλθα ἐδῶ στὴν Νέα Σκήτη, στὸ Κελλὶ τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους, ὅπου ζῶ ἀπὸ τὸ 1855!

Τὰ ἀσκητικὰ παλαίσματα ἀνέδειξαν τὸν π. Νεόφυτο ἔμπειρον ἀσκητὴ καὶ μέγα Γέροντα. Πολλοὶ πήγαιναν μὲ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη γιὰ νὰ τὸν συμβουλευθοῦν.

Στὸ ἐρώτημα κάποιου μοναχοῦ σχετικὰ μὲ τὸ Κοινόβιο, ἀπήντησε:

-Καὶ στὸ Μοναστήρι εἶναι δυνατὸν νὰ ἀκολουθῆς τὸν σωστὸ δρόμο, πρέπει ὅμως νὰ ἔχεις ἔμπειρον Γέροντα· ἐπίσης, νὰ συνομιλῆς μὲ τοὺς ἄλλους ὅσο γίνεται λιγότερο καὶ μόνο μὲ ἐκείνους ποὺ ἐπιζητοῦν νὰ ὠφεληθοῦν πνευματικῶς.

***

Ὁ Γέρων Νεόφυτος ἐκοιμήθη τὸ ἔτος 1872, ἀφοῦ συμπλήρωσε ἕναν αἰῶνα ζωῆς.

http://periagiouorous.blogspot.gr

Η παραβολή του Ασώτου Υιού. Ο Θεός είναι αγάπη (Ιερομονάχου Γρηγορίου, Ιερό Κουτλουμουσιανόν Κελλίον Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Άγιον Όρος)

Ο Ιησούς Χριστός με τη διδαχή και τη σταυρική Θυσία Του μας απεκάλυψε την αλήθεια για το Θεό Πατέρα. Επειδή «ο Θεός Πατέρας είναι ορατός μόνο στον κατά φύση Υιό Του».

Έτσι μας βεβαίωσε ο ευαγγελιστής και Θεολόγος Ιωάννης: Θεόν ουδείς εώρακε πώποτε˙ Ο μονογενής Υιός, ο ων εις τον κόλπον του Πατρός, Εκείνος εξηγήσατο.

Ο Χριστός λοιπόν μας εξήγησε ότι ο Θεός Πατήρ είναι μία πατρική Αγάπη, που συνεχώς προσφέρεται στον άνθρωπο.

Και για να κατανοήσουμε την αλήθεια αυτή, ο Χριστός χρησιμοποίησε μία παραβολή, την παραβολή του σωθέντος ασώτου υιού.

Άνθρωπός τις. "Ο Κύριος ονομάζει παραβολικά τον εαυτό Του άνθρωπο, και αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο. Διότι αν έγινε πραγματικά άνθρωπος για τη σωτηρία μας, τι το παράδοξο να προβάλει τον εαυτό Του ως έναν άνθρωπο για την ωφέλειά μας, αυτός που είναι πάντοτε προστάτης της ψυχής και του σώματός μας, ως κύριος και δημιουργός και των δύο;

Αυτός που παρουσίασε έργα υπερβολικής αγάπης και φροντίδας για μας, και πριν ακόμα δημιουργηθούμε;".

Η δημιουργία ολόκληρη είναι ένα ξεχείλισμα της θείας αγάπης.

Ο Θεολόγος Γρηγόριος λέγει σχετικά:

 Δεν ήταν αρκετό στον πανάγαθο Θεό "να κινείται μόνο στη θεωρία του εαυτού Του, αλλά έπρεπε να εκχυθεί η θεία αγαθότητα και να εξαπλωθεί, για να γίνουν περισσότερα τα υπό του αγαθού Θεού ευεργετούμενα˙ και αυτό ήταν η απόδειξη της άπειρης αγαθότητός Του". 

Γι' αυτό ο Θεός δημιουργεί αρχικά τις αγγελικές Δυνάμεις. Στη συνέχεια "δημιουργεί δεύτερο κόσμο, υλικό και ορατό", δηλαδή όλο το σύμπαν που μας περιβάλλει.

Η δημιουργία είναι μία αγαπητική κίνηση του Θεού. Ο άγιος Μάξιμος θεολογεί: Ο Θεός, "από το υπερβολικό μέγεθος του αγαθού έρωτος βγαίνει έξω από τον εαυτό Του (έξω εαυτού γίνεται), με τις πρόνοιές Του για όλα τα όντα, και κατά κάποιο τρόπο θέλγεται από αγαθότητα, αγάπη και έρωτα, και από την περιοχή του επάνω από όλα και της αφαίρεσης από όλα, κατεβαίνει στην περιοχή του μέσα στα πάντα με εκστατική υπερούσια δύναμη, χωρίς να εξέλθει από τον εαυτό Του. Γι' αυτό οι δεινοί στα θεία Τον αποκαλούν ζηλωτή, επειδή έχει μεγάλο αγαθό έρωτα προς τα όντα... Ονομάζουν το Θεό προβολέα και γεννήτορα της αγάπης και του έρωτος. Διότι εκείνα που υπήρχαν μέσα Του (δηλ. την αγάπη και τον έρωτα), τα επέκτεινε προς τα έξω, στα κτίσματα. Γι' αυτό έχει λεχθεί: Ο Θεός αγάπη εστί".

Ο Θεός πριν ακόμη δημιουργήσει τον άνθρωπο φανέρωσε την αγάπη Του γι' αυτόν: "Πριν από μας, για χάρη μας, έπλασε τους Αγγέλους για να αποστέλλονται ως διάκονοι, όπως λέγει ο απόστολος Παύλος, διά τους μέλλοντας κληρονομείν σωτηρίαν.
Πριν από μας, για χάρη μας, έστησε το θόλο του ουρανού,... θεμελίωσε τη γη, άπλωσε τη θάλασσα... Όσο για την ηθική μας βελτίωση και την καθοδήγηση προς την αρετή, τι δεν έκανε ο φιλάγαθος Δεσπότης; Τον ίδιο αυτό αισθητό κόσμο κατασκεύασε ο Θεός σαν ένα καθρέπτη των υπερκοσμίων, ώστε με την πνευματική θεωρία του να ανεβαίνουμε, σαν με θαυμάσια κλίμακα, προς τα υπερκόσμια".

Σκοπός της δημιουργίας του κόσμου και του ίδιου του ανθρώπου ήταν να γίνει ο άνθρωπος κοινωνός της θείας αγάπης. Επειδή "δεν έπρεπε να παραμένει αθέατο το φως, και η θεία δόξα αμάρτυρη, και η θεία αγαθότητα αναπόλαυστη. Δεν έπρεπε και τα άλλα θεία αγαθά να παραμένουν ανενέργητα, δηλαδή χωρίς να υπάρχει εκείνος που θα γινόταν μέτοχός τους".

Εφ' όσον ο σκοπός της δημιουργίας του ανθρώπου ήταν να γίνει μέτοχος των θείων αγαθών, ο άνθρωπος "κοσμήθηκε από το Θεό με τη ζωή, το λόγο, τη σοφία και με όλα τα θεοπρεπή αγαθά, ώστε με καθένα από αυτά να επιθυμεί το συγγενές θείο αγαθό". Όλα αυτά τα αγαθά ονομάζονται με μία έκφραση: κατ' εικόνα Θεού.

Ο Θεός αφού δημιούργησε τον άνθρωπο, έθετο αυτόν εν τω παραδείσω της τρυφής, εργάζεσθαι αυτόν και φυλάσσειν. Μέσα στον Παράδεισο ο άνθρωπος ζούσε την κοινωνία με το Θεό, "έχοντας ως κατοικία του τον ένοικό του Θεό και ένδυμα ένδοξο τον ίδιο το Θεό,... απολαμβάνοντας το μοναδικό γλυκύτατο καρπό, δηλαδή τη θεωρία του προσώπου Του, σαν άλλος άγγελος". Η θέα του Θεού ήταν η χαρά και η τροφή των πρωτόπλαστων.

Το ύψιστο αγαθό το οποίο δωρήθηκε στον άνθρωπο από το Δημιουργό ήταν "η παραμονή του κοντά στο Θεό και η διά της αγάπης ένωσή του με Αυτόν". Αυτή τη θεία δωρεά έπρεπε να εργάζεται και να φυλάσση ο άνθρωπος μέσα στον Παράδεισο της θείας αγάπης. Και η εργασία αυτή, που θα γινόταν με την ελεύθερη θέληση του ανθρώπου, θα ήταν η μετάβαση από το κατ' εικόνα στο καθ' ομοίωσιν.